Οι ενδείξεις για χειρουργική παρέμβαση περιλαμβάνουν:

• Μονήρεις ή πολλαπλοί όζοι με ύποπτα κυτταρολογικά ευρήματα.
• Συμπτωματική πολυοζώδης βρογχοκήλη με πιεστικά φαινόμενα.
• Τοξικός αδένωμα ή διάχυτη τοξική βρογχοκήλη ανθεκτική στη συντηρητική αγωγή.
• Κακοήθεια θυρεοειδούς.
• Υποτροπή μετά από προηγούμενη θυρεοειδεκτομή.

Στόχοι και πλεονεκτήματα των επεμβάσεων

• Οριστική θεραπεία παθολογικών καταστάσεων του θυρεοειδούς.
• Ελαχιστοποίηση επιπλοκών χάρη στη χρήση σύγχρονων χειρουργικών τεχνικών.
• Προστασία ζωτικών δομών, όπως των λαρυγγικών νεύρων και των παραθυρεοειδών αδένων.
• Ταχύτερη ανάρρωση και καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα.

Είδη επεμβάσεων

• Λοβεκτομή / Ισθμεκτομή: Εκτελείται σε περιπτώσεις μονήρους όζου ή εντοπισμένης βλάβης, με στόχο την αφαίρεση ενός λοβού με ή χωρίς τον ισθμό.
• Υφολική ή ολική θυρεοειδεκτομή: Η υφολική περιλαμβάνει την αφαίρεση μεγάλου τμήματος του αδένα αφήνοντας μικρό υπολειμματικό ιστό, ενώ η ολική θυρεοειδεκτομή είναι η επέμβαση εκλογής για κακοήθειες και εκτεταμένη πολυοζώδη βρογχοκήλη.
• Χειρουργική Καταδυόμενης βρογχοκήλης: Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, η αφαίρεση επιτυγχάνεται μέσω τραχηλικής τομής, με προσεκτική παρασκευή και σταδιακή ανάσπαση του καταδυόμενου τμήματος.
• Υπερηχογραφικά καθοδηγούμενη βιοψία